Trudne lata nauki zdalonej

Trudne lata nauki zdalonej

Rok 2019, Polska.

Prowadzimy zajęcia Prawo Jazdy Smartfonem w szkole podstawowej. Jeden z uczniów – uczestników zajęć, zdaje się wyróżniać od reszty. Jego wypowiedzi są mniej składne, choć bardzo rzeczowe, wydaje się być trochę „wolniejszy” od reszty koleżanek i kolegów

W trakcie przerwy rozmawiamy z nim chwilę.

  • „Proszę Pani – mówi – bo ja nie tylko widzę postaci z gier jak zamykam oczy. Ja je widzę na korytarzu….”
  • „Wierzę Ci”
  • „Naprawdę?! Jest Pani pierwsza”

Rok 2020.

Zajęcia „Historia Piotrka i Selfika”, gdzie pokazujemy dzieciom (klasy 1 – 3) zasady bezpiecznych zachowań on-line. Pytamy o to, co czuje ktoś, kto nie umie oderwać się od komputera czy smartfona, a jest o to proszony (np. rodzic prosi dziecko). Dzieci bezbłędnie opisują symptomy:

  • „złość, uzależnienie, agresję”
  • „robi takie wrrrrr”
  • „nie, nie nie – jeszcze nie teraz!”

—-

Rok 2021

Dzieci i młodzież na nauce zdalnej spędzały średnio 9 godzin dziennie przed ekranami. 3/4 z nich cierpiała na nastroje depresyjne, skarżyły się na izolację, wielu nie wyobrażało sobie powrotu do zwykłych kontaktów z ludźmi.

Sami pisali, że mają dość komputerów, ekranów, a jednocześnie wielu z nich widzi, że nie potrafi się od nich oderwać. Smartfon przynosi chwilowe ukojenie, zapomnienie. Portal społecznościowy czy gra zabijają ból, nudę, niepokój…

W roku 2021 udało nam się stworzyć sieć wsparcia dla nauczycieli w obszarze pracy z młodzieżą – jest to owoc naszego raportu Etat w Sieci 2.0 i konferencji „Zatroskani XXI – o zdrowiu psychicznym polskich nastolatków w czasie nauki zdalnej

Rok 2022.

Rok 2022 to też rok wydania dwóch mini-poradników

„Dzieci w wirtualnej sieci” oraz „Nastolatki w wirtualnym tunelu”.